
در سالهای اخیر، پیشرفتهای چشمگیر در حوزه زیستفناوری راه را برای تولید نسل تازهای از لبنیات هموار کرده است؛ محصولی که به آن شیر مصنوعی یا شیر ساختهشده در آزمایشگاه گفته میشود. این محصول برخلاف شیرهای گیاهی که از مواد اولیهای مانند سویا، بادام یا برنج تولید میشوند، حاوی پروتئین واقعی شیر است؛ اما نکته مهم اینجاست که این پروتئین نه توسط گاو، بلکه بهوسیله مخمرهای مهندسیشده ژنتیکی تولید میشود. نتیجه، یک شیر لبنی واقعی است که نه حیوانی در تولید آن نقش دارد، نه لاکتوز و نه بخشهای زیانآور دامداری صنعتی در آن دیده میشود.
این نوآوری تحولی بزرگ در صنعت غذا بهوجود آورده است و بسیاری از کارشناسان معتقدند که شیر مصنوعی میتواند آینده تولید لبنیات را متحول کند.
فرآیند تولید این شیر در نگاه اول پیچیده به نظر میرسد، اما در عمل، بر پایه تخمیر میکروبی و مهندسی ژنتیک استوار است.
در نخستین مرحله، ژنهایی که مسئول تولید پروتئینهای اصلی شیر هستند، از گاو شناسایی شده و نسخهای از آنها در DNA یک نوع مخمر قرار میگیرد. این مخمر از آن پس میتواند مانند یک سیستم طبیعی تولید، پروتئین شیر را بسازد.
مخمر مهندسیشده در مخازن تخمیر قرار میگیرد و با مصرف قند موجود در محیط، آن را به پروتئینهای شیر (مانند وی و کازئین) تبدیل میکند. این مرحله، مشابه فرآیند تولید مخمر برای نان یا آبجو است، اما با هدفی متفاوت.
پس از تولید پروتئینها، موادی که توسط مخمر ساخته شدهاند، استخراج و با دقت خالصسازی میشوند تا پروتئین به شکل کاملاً ایمن و قابل مصرف آماده شود.
پروتئین تولیدشده با ترکیبات دیگری مانند چربیهای گیاهی، ویتامینها، املاح و مقدار کنترلشدهای شکر ترکیب میشود. این فرمول باعث میشود محصول نهایی از نظر طعم، بو، ارزش غذایی و کارایی، بسیار شبیه شیر گاو باشد.
نتیجه نهایی محصولی است که از نظر علمی و تغذیهای، ماهیت لبنی دارد؛ با این تفاوت که حیوانی در چرخه تولید آن وجود ندارد.
شیر مصنوعی از نظر طعم، بافت، ارزش غذایی، قابلیت کفدهی، کاربرد در پختوپز و حتی تولید فرآوردههایی مانند پنیر و ماست، به شیر گاو بسیار نزدیک است. این ویژگی باعث میشود کاربرانی که از شیرهای گیاهی راضی نیستند، بتوانند یک جایگزین کاملاً مشابه به لبنیات حیوانی را تجربه کنند.
بر خلاف شیرهای گیاهی:
از سوی دیگر، همانند شیرهای گیاهی، شیر مصنوعی لاکتوز ندارد و برای افرادی که به لاکتوز حساسیت دارند، گزینهای ایدهآل محسوب میشود.
با توجه به مزایای متعدد این محصول و هماهنگی آن با مشکلات جهانی مانند گرمایش زمین، کمبود منابع آب و افزایش تقاضا برای غذا، پیشبینی میشود شیر مصنوعی در آینده نزدیک جایگاه مهمی در بازار پیدا کند. همچنین بسیاری از کارشناسان عقیده دارند که این فناوری میتواند وابستگی گسترده به دامداری را در بلندمدت کاهش دهد و شیوه تولید لبنیات را دگرگون سازد.
اگرچه برخی چالشهای قانونی و استانداردهای غذایی هنوز در حال تدوین هستند، روند رشد و استقبال از این فناوری نشان میدهد که شیر مصنوعی یکی از امیدبخشترین فناوریهای غذایی آینده خواهد بود.