
در صنعت دامپروری، سودآوری واحدهای گاوداری مستقیماً با میزان تولید و هزینههای مرتبط با آن ارتباط دارد. از جمله مهمترین هزینهها، خوراک مصرفی گاوهاست که حدود 60 تا 65 درصد کل هزینههای یک واحد گاوداری را به خود اختصاص میدهد. بنابراین، مدیریت صحیح تغذیه و حفظ وزن مناسب گاوها نه تنها باعث کاهش هزینهها میشود، بلکه به افزایش بهرهوری و تولید شیر نیز کمک میکند. گاوهایی که از نظر وزن و وضعیت بدنی در وضعیت متعادل و مناسب باشند، توانایی بیشتری برای تولید شیر دارند و مصرف خوراک آنها بهینه است.
گاوها در طول دوره شیردهی تغییرات وزن قابل توجهی را تجربه میکنند. پس از زایش، تولید شیر به سرعت افزایش یافته و در عرض 6 تا 8 هفته به اوج خود میرسد، اما میزان مصرف غذا در این دوره نسبت به نیاز واقعی حیوان محدود است. به همین دلیل گاوهای شیرده در اوایل دوره شیردهی اغلب در تعادل منفی انرژی قرار دارند و برای تأمین انرژی مورد نیاز خود برای تولید شیر، به ذخایر چربی بدن متکی میشوند.
این نکته اهمیت دارد که وزن مناسب گاو و اندوختههای انرژی بدن در اوایل شیردهی مستقیماً با میزان شیر تولیدی در طول دوره شیردهی مرتبط است. تحقیقات نشان داده هر یک کیلوگرم افزایش شیر در دوره اوج تولید میتواند منجر به تولید 200 کیلوگرم شیر بیشتر در کل دوره شیردهی شود. بنابراین، برنامههای تغذیهای که به حفظ وزن و سلامت گاو کمک میکنند، اثر مستقیم بر بهرهوری و سودآوری واحدهای دامپروری دارند.
مدیران موفق واحدهای تولید دامی با ترکیب تجربه عملی و علوم پیشرفته تغذیهای، به یک مدیریت تغذیهای علمی و عملی دست یافتهاند. این مدیریت شامل دستهبندی گاوها بر اساس میزان تولید و مرحله شیردهی، ارائه جیره غذایی متعادل، استفاده از خوراک با کیفیت و تنظیم دفعات تغذیه است.
نکات کلیدی برای حفظ وزن و بهرهوری گاوها عبارتاند از:
دستهبندی گاوها بر اساس میزان تولید شیر و مرحله شیردهی و ارائه جیره غذایی اختصاصی.
استفاده از برنامه تغذیهای اقتصادی و متعادل که نیازهای انرژی، پروتئین و مواد معدنی حیوان را برآورده کند.
تنوع در جیره غذایی و کیفیت بالا، بهویژه استفاده از علوفههای تازه و خوشخوراک.
تأمین آب تمیز و سالم به صورت دائم برای حفظ سلامت دستگاه گوارش.
کنترل محیط پرورش گاوها، به ویژه در فصول گرم و سرد، برای کاهش استرس و افزایش مصرف خوراک.
تغییرات تدریجی در جیره غذایی هنگام ورود گاوها به دورههای مختلف شیردهی.
گاوهای شیری بر اساس مراحل تولید شیر و وضعیت زایمان به چند دوره تقسیم میشوند:
اوایل شیردهی (تا 80 روز پس از زایش)
دوره افزایش ذخایر بدن (80 تا 200 روز پس از زایش)
دوره متوسط شیردهی (200 تا 305 روز پس از زایش)
دوره پیش از زایش (45 تا 60 روز قبل از زایش)
دوره پایانی خشکی و آمادهسازی برای زایش بعدی
در هر دوره، تناسب وزن و وضعیت بدنی گاو تأثیر مستقیم بر میزان تولید شیر و سلامت عمومی حیوان دارد. به عنوان مثال، در اوایل شیردهی، گاوهای پرشیر نیاز به مدیریت دقیق انرژی و پروتئین دارند تا از کاهش وزن شدید و بروز اختلالات گوارشی جلوگیری شود.
برای افزایش تولید شیر و بهرهوری اقتصادی، رعایت موارد زیر ضروری است:
استفاده از علوفههای با کیفیت و خوش خوراک برای افزایش مصرف ماده خشک و تأمین انرژی.
تنظیم مصرف کنسانتره و ارائه آن در دفعات متعدد با مقدار مناسب برای جلوگیری از مشکلات گوارشی و اسیدوز شکمبه.
مصرف مکملهای پرانرژی و پرپروتئین مانند چربیها، ملاس و نیاسین برای افزایش توان تولید شیر و کاهش استرس متابولیک.
کنترل شرایط محیطی و جلوگیری از استرسهای اضافی مانند واکسیناسیون، حمام ضدکنه یا سمچینی در اوج شیردهی.
برنامهریزی برای مقابله با انگلها و مواد خارجی و جلوگیری از تلفات خوراک و کاهش کیفیت جیره غذایی.
با رعایت این نکات، وزن گاوها در وضعیت ایدهآل باقی مانده و تولید شیر در طول دوره شیردهی به حداکثر میرسد. همچنین، این اقدامات باعث کاهش هزینههای غذایی و افزایش سود اقتصادی واحدهای گاوداری میشوند.
در نهایت، ترکیب علم تغذیه مدرن و تجربه عملی دامداران، به مدیران این امکان را میدهد که واحدهای گاوداری خود را با بیشترین بهرهوری و حداقل هزینهها اداره کنند و سطح تولید شیر را به حداکثر برسانند. به عبارت دیگر، حفظ تناسب وزن گاوها یک سرمایهگذاری اقتصادی و عملی است که بازده آن در کوتاهمدت و بلندمدت مشهود خواهد بود.